با من تنها غریبی،آشنای دیگران
کاش من هم لحظه ای بودم به جای دیگران
از همان روزی که دستان مرا کردی رها ،
برگ پاییزم که می افتم به پای دیگران
در نگاه مردم دنیا اسیری ساده ام
در خیال خام خود فرمانروای دیگران
عاشقی یکسان اگر با کفر باشد کافرم،
یا خدایم فرق دارد با خدای دیگران
زخم های کهنه ام تنها نه از لطف تو است ،
دسترنج روزگار است و دعای دیگران !
سجاد سامانی
پوتین به پا و خنده به لب، چفیهای به دوش
بوسید دست مادر و آن شب غریب رفت
باغ بهشت منتظرش بود، عاقبت
«احمد» برای چیدن یک دانه سیب رفت
تا آستان کویت من رهسپارم ای دوست
وبگاه اشعار مهدوی
شعر حجاب
يك آزمون اساسي با سه پرسش اساسي
اگر عزيزي را گم كرده باشيد، چه
مي كنيد؟
آسوده و بي خيال مي نشينيد تا كم
كم فراموشش كنيد؟
يا
براي يافتن او همه تلاش خود را
به كار مي بريد.
غیبت از طرف خدا بر تو که ایرادی نیست
منبع:وبگاه اشعار مهدوی
نمازی خوانده ام در بارش يکريز ترتيلش
فدای عطر "حول حالنا"ی سال تحویلش
کليد آسمان در دست، مردی می رسد از راه
پر است از معنی آیات ابراهيم تنزيلش
زمين هر روز فرعونی دگر در آستين دارد
دعا کن هر سحر آبستن موسی شود نيلش
زمان اسب سپيد مهدی موعود را ماند
به گردش کی رسد بهرام ورجاوند با فيلش
زمين يکروز در پيش خدا قد راست خواهد کرد
به قرآنی که گل کرده است از تورات و انجيلش
آن كه در پرده، دل خلق جهانى بربايد
چه قيامت شود آن لحظه كه از پرده برآيد؟!
بر فلك آن نه هلال ست، كه انگشتِ تماشا
مه برآورده، كه ابروى تو بر خلق نُمايد!
گر چنين طرّه پريشان گذرى جانب بستان
تا قيامت نفَس باد صبا غاليه سايد
بگشا ناوَك مژگان و به خون كش پر و بالم
تا نگويند كه بر صيد حرم تيغ نشايد
(يغماى جندقى)
سینه آیینه را میشد سپر، دیوار و در
زخم بود و شعلهای، بال هما آتش گرفت
ز آشیان سوخته دارد خبر دیوار و در
گردبادی بود و توفان، قاف را در برگرفت
ریخت از سیمرغ خونین بال، پر دیوار و در
دختر پیغمبر و تدفین پنهانی به شب!
وای بر امت، کند لب وا اگر دیوار و در
حیرتی دارم من از صبری که بر حیدر گذشت
ذوالفقار آرام بود و شعلهور، دیوار و در
استخوانی در گلو، خاری به چشم، آتش به جان
نالهها در چاه گاهی، گاه، بر دیوار و در
از فدک تا کربلا یک خط طغیان بیش نیست
سوخت آنجا خیمه، اینجا از شرر، دیوار و در
* حسین اسرافیلی
چون سنگ ها صدای مرا گوش میکنی
سنگی و ناشنیده فراموش میکنی
رگبار نو بهاری و خواب دریچه را
از ضربه های وسوسه مغشوش میکنی
دست مرا که ساقه سبز نوازش است
با برگهای مرده هم آغوش میکنی
گمراه تر ز روح شرابی و دیده را
در شعله می نشانی و مدهوش میکنی
ای ماهی طلائی مرداب خون من
خوش باد مستیت , که مرا نوش میکنی
تو دره بنفش غروبی که روز را
بر سینه میفشاری و خاموش میکنی
در سایه ها , فروغ تو بنشست و رنگ باخت
در را به سایه از چه سیه پوش میکنی ؟
تمام آنچه همیشه نخواستم دارم !
برای "درد کشیدن" دو جین قلم دارم
در این زمان که همه در هوای عاشقی اند
کمی برای تنفٌس ، گناه... کم دارم
به جای اینکه به شیطان همیشه فحش دهی
به قول خواجه به من ده که محترم دارم...!
کسی شبیه مرا باید از زمین برداشت
که شوق آبی بی مرز در پرم دارم
هنوز تا که زمان هست آتشم بزنید
خدا نکرده کسی نشنود که غم دارم
آمدی جانم بسوزی سوختی دیگر برو
آتش جانم شدی دل سوختی دیگر برو
من بیابانی ترین بودم که طور من شدی
سینه سینای عاشق سوختی دیگر برو
آمدم اهلت شوم مکثی کنی نورم شوی
آمدی اهلت به مکثی سوختی دیگر برو
من ید بیضا ندارم من شفا خواهم ز تو
کی شفا دادی پرم را سوختی دیگر برو
آمدی نوری برای مهر و ماه دل شوی
مهر و ماه دل به نارت سوختی دیگر برو
من تو را آرام جان و غمگسارم گویمت
نیست آرامم به غم دل سوختی دیگر برو
خواستم پروانه شمعت شوم زیبای من
بال من خاکسترم را سوختی دیگر برو
منتظر بودم بیایی جان به قربانت کنم
آمدی جانم بسوزی سوختی دیگر برو
آب حيات منست خاك سر كوى دوست
گر دو جهان خرميست ما و غم روى دوست
تا کی منتظرت بمانم ...